O meu pequeno desperézase. Sinto o seu temblor mentras estira cada un dos músculos do seu corpiño.
A súa dignidade ó sentarse é tan só comparable á súa cara de desprecio infinito pola auga.
Ás veces, incluso baixa a garda uns minutos -cando a súa consciencia aínda non espertou por completo- e me deixa recorrer a súa frondosa e suave pelaxe. As orelliñas... o queixo... a espalda...
Os seus olliños péchanse amodiño de novo. E volta a empezar.
Boas noites, meu pequeno...
On February 03 2012
Edit
