close

Member Login

Please log in to cast your vote for noevi.

Forgot your password?

* pese a todo.. We Can *

noevi

Recent Photos

5/25/09
4/29/09
4/1/09
3/25/09
3/23/09
3/15/09
RSSRSS
:)
Permalink | Email photo | Share on Facebook

:)

5/25/09

Y llega ese día de contrastes por antonomasia. Te despiertas recordando la gran semana anterior, que ni las horas de hastío y nervios académicos habían conseguido amargar. Porque habías vivido (revivido) grandes noches, momentos, con la gente que te importa, esas personitas a las que les dices todo lo que las quieres sin pudor alguno y las veces que haga falta (incluso arriesgándote a que, de tanto repetirlo, no lo tomen en serio). Tras esos momentos de sonrisa espontánea, nada fingida, se despierta otro recuerdo, en la parte más profunda del cerebro. Un número, una fecha. 6 meses, muchos días, sobre todo muchas noches. Horas eternas, unas más que otras, aprendiendo, intentando vivir sin Ella. Fingiendo sonrisas a veces, llorando otras. Piensas que no puedes más, que lo has intentado y logrado hasta ese día, pero que la fuerte era Ella, no tú. Que el listón está demasiado alto y que por mucho que lo intentes, no puedes alcanzarlo. Era casi perfecta y tú minúscula. Las lágrimas salen ya a borbotones. La echas de menos, La necesitas y te sientes egoísta por dudar de que todo tenga sentido sin Su beso de buenas noches, Sus palabras de apoyo, Sus bromas e incluso Sus reproches. Pero algo despierta en el otro extremo de tu cabeza. Precisamente esa parte positiva, olvidada demasiado a menudo últimamente, que es como es gracias en gran parte por todo lo bueno que Ella aportó a tu vida. Recapacitas que, a lo mejor, lo peor ya ha pasado. Que 6 meses son mucho a pesar de lo rápido que han pasado, que el tramo más duro se ha superado. Lo habéis superado. Porque no estás sola, porque la losa de Su ausencia la cargáis muchos. Y reconoces que lo estáis consiguiendo. Que nadie va a cubrir ese hueco y que quedan momentos clave por vivir que no serán plenos porque se notará su falta, pero que los superaréis. Porque no era licenciada ni diplomada pero había estudiado en la mejor universidad posible: la de la Vida. Una carrera que se acabó demasiado pronto, pero que aprovecho al máximo dentro de lo posible y de la que sacó lecciones para tod@s. Nos enseñó lo que vale buscarse el pan de manera honrada y la importancia de la familia. El respeto, la confianza y el valor de plantarle cara al día a día por muy mala pinta que tenga todo o por de muy mal humor que esté quien comparta techo contigo. Porque nunca tenía una mala contestación para nadie, porque la procesión la llevó por dentro hasta el final, todo por vernos sonreír y hacernos creer que todo iba a ir bien. Y lo consiguió. Nadie le echa en cara que nos “mintiese”, sabemos por qué lo hizo. Y para demostrarle que nos enseñó bien, disimulamos casi a la perfección, cada semana en esa comida de rigor, todo lo que la extrañamos. Y dejamos que los pequeños correteen por la casa y comentamos fotos antiguas. Y sigues peleándote con la Pequeña de la casa, debatiendo con el Jefe, dándole el beso de buenas noches a Ella. Porque seguís siendo el cuarteto perfecto, la plantilla que, pese a sus más y sus menos, todo equipo quisiera tener. Y poco a poco dejas de llorar. Te paras a pensar entonces en las personas que fuera de ese núcleo casero non te han dejado caer Nunca. Que han sacado temas banales porque querían cubrir un hueco de silencio y sabían que preferías no hablar del Tema. Que al principio entendían que no tuvieras cuerpo para fiesta pero que poco a poco te sacaban de casa a la fuerza porque era lo que necesitabas. Que ahora que ya sales con más ganas te abrazan en medio de la noche cuando ven que de repente te cambia la cara y agachas la mirada. Que están ahí, te escriban, te llamen… o no.

Y las pocas lágrimas que quedan ya (casi) no son de tristeza. Brotan ahora las de la felicidad Casi plena, las de la esperanza…las de agradecimiento.

Porque hay días malos y peores pero también, y cada vez más, días mejores..e incluso buenos.

Guestbook Comments (9)

mucho texto, no leo xD

pero que guapa, joder!

És bonic :*!

"Si te caes te levantas...Si te arrimas te espero....."
(Rosana)



Sempre contigo....!!!!!!!

deume rabia perder unha festa asi, pero habia que estudar...

comeza a conta atrás... e despois... FESTAAAA! xD

pois el ben que traga o leite! xD

Si, igualmente haberia de estar orgulloso de ser galego en moitos máis eidos que o "paisaxistico" ainda que iso sexa o que máis sucede (estou a falar dunha cultura moi rica ás veces iñorada e case sempre desprezada)

Si, é un feito que a maioria despreza a cultura galega (coa lingua como principal caracteristica que define unha cultura única e particular). Exemplo diso, a lingua galega vai cara a extincion e a poucos preocúpalles o tema ou fan algo para detelo...

eu so espero que o meu me saia ben. Bueno, que a ti o teu te saia ben tamen estaría ben... De feito, espero que a ti te saia ben e a min mellor xDD

Yo mañana tambien tengo IC!! (ingenieria de control) xDD

como foi ese examen, picoleta??

Sorry - only Fotolog members can leave guestbook comments.
Log in to your account or join Fotolog now - it's free!

Friends/Favorites

fotosgaliza's photo from 7/4/09
7/4/09
Galiza, Galicia, Spain
05carla05's photo from 7/4/09
7/4/09
hasta el infinito y, Masaya, Nicaragua
miri_mskt's photo from 7/4/09
7/4/09
Sant Boi, Barcelona, Cataluña, Spain
ysimecanso's photo from 7/1/09
7/1/09
ponfelandia - compostela, Galicia, Spain

Groups

noevi hasn't added any groups to their friends/favorites list yet. Explore groups here!