E non damos chegado...
9/7/09
Parece que por momentos a luz queda máis e máis lonxe... e non só porque a túa vida non se dea arranxado, nin porque un ano despois todo siga revolucionado e temas por outro mal desenlace... senón porque o a vida dos que te rodean tamén se derrumba, porque de novo lle toca sufrir a quen menos o merece, por bondade e por malos (terribles) momentos vividos no pasado...Porque de novo a vida se empeña en mostrarnos o PUTA que pode chegar a ser.
Pero non, non imos deixar que nos gañe a partida, tampouco desta vez. Somos moit@s (ou quizais non moit@s, pero si abondo), volveremos demostrar que a unión fai a forza e que queda unha morea de cousas polas que loitar, sorrir... y que se joda el viento!!!
Aínda que cada vez sexa máis duro...WE CAN
no me rindo, peeeero... toca las pelotillas
A ti como che foi, muller de proveito?