si hi miro vec un abisme... miro endavant, i prou.
...em sento com el sol naixent, però a vegades amaneixo amb pluja i vent...
...es gairebe més complicat tornar, que no pas marxar...
algú, no fa gaire, em va dir que el no adaptar-se de nou, és motiu d'haver marxat sota una situació a la que un no s'adapta... una fugida endavant... em vas fer pensar molt!
no se si va ser així, en part si, i en part no... però el meu cap funciona a tota maquina en un procés d'autoanàlisi constant, recordant-me moltes coses en les que no pensava (o volia allunyar de mi) estant fora...
el funcionament lent de la ciutat "que ho te tot" accelera l'aturada absoluta de l'energia que em regia a terres centrals...
...anyorem molt madrid, i anyorem situacions que ja no tornaran: el pis, els moments... l'adaptació a barcelona està siguent lenta, però confiem en que avancin cap a bon port.
ero
claritavit said on 1/31/08 5:51 AM …
No te ralles mas de la cuenta chiquilla, que me consta que estamos todos parecidos. Siempre va a haber cosas que queramos dejar atrás, yo tambien lo he pensado, no creo que sea cuestion de huir, sino de intentar encontrar tu sitio. Aunque a veces dé vértigo no tener ni idea de a dónde vamos.
Un besazo
amb un peu aqui i l'altre en Madrid
neeniitaa said on 1/30/08 5:06 PM …
FOTO: ASCENSOR HOTEL PUERTA DE AMÉRICA, MADRID.