9/2/09
¿Por qué me pongo tan triste cuando pienso en aquellos días? ¿Será que añoro la felicidad pasada? Lo cierto es que en las siguientes semanas fui feliz. ¿O será por lo que descubrí después, por la sombra que ese descubrimiento tardío arroja sobre aquellos días del pasado?
¿Por qué? ¿Por qué lo que fue hermoso, cuando miramos atrás, se nos vuelve quebradizo al saber que ocultaba verdades amargas? ¿Por qué se oscurece el recuerdo de unos años felices de matrimonio cuando nos enteramos de que el otro tuvo un amante durante todo ese tiempo? ¿Acaso porque en semejante situación no se puede ser feliz? Y, sin embargo, éramos felices. A veces un final doloroso hace que el recuerdo traicione la felicidad pasada. A lo mejor es que la única felicidad verdadera es la que dura siempre. Porque sólo puede tener un final doloroso lo que ya era doloroso de por sí, aunque no fuéramos conscientes de ello, aunque lo ignorasemos. Pero un dolor inconsciente e ignorado ¿es dolor?
ta orain zer? aurrera egin behar, ta zu hain urrun... hala ere hamen nau zure ondoan distantzian... agertuko ahal da nostalgia? denbira da orain nagusia... kilometros en mi cabeza, sufrir para poder verte... pero no me rindo, se que volvere a verte, eres responsable de que mi tiempo pase lento...
hala ereeeeeeee eskerrrrrrrikkkkkkkkkkkkkkkkkk zuuuuu hamen zaudee azkeneannn nire ondoannn :):)
ni la distancia ni el tiempo va a poder con nosotras.
entre semana siempre espero pa k sea viernes, pa coger un bus y volver a verte.
eskerrrikkk benetann zuk badakizuu begirada batekin nola sentitzen naizen.
EMAKUMEON AURKAKO ERASORIK EZ!
bai, bai ahal dut.
_Naia*
GUAPAA!