unha Leituga en imaxes

GRAZAS.

Supoño que inherente ao proceso de medrar (como persoa) está o de ir transformando ou perdendo ideais.

Primeiro foi a miña fe no nacionalismo galego, que desapareceu ao chegar Quintana (e un pouco grazas a Castrillo antes).
Despois chegou o momento de pór a proba a miña euskaldunofilia, a miña fe no nacionalismo vasco, 'ao que había que imitar para chegaren a ser algo'. Dous anos en Euskadi e un traballo na EiTB axudáronme a acabar co que quedaba da miña fe no nacionalismo.
E agora tocoulle o turno á miña palestinofilia. Durante anos cría no pobo oprimido, na cruda realidade do pobo palestino, e sentía cara eles moita simpatía... ata que me tocou traballar para un. Sei que non significa nada, e non cambia o que sinto (e penso) sobre Palestina, pero si me axuda a desmitificalos... que en todas partes cocen fabas, e un xefe podre de pasta sempre será un xefe, veña de onde veña.


...cal será o meu seguinte ideal que se verá cuestionado?

Fucking Amal.

Guestbook Comments (6)