4/17/08
Camera: Not specified

Papeles

Mañana sal una entrevista sobre "La culpa y la lluz" na versión en papel de LES NOTICIES. Pue lleese una cachín na edición dixital (www.lesnoticies.com).

Pablo Texón: «El mundu ye un ente cambiante y ye natural qu'eso tenga un correlatu no qu'escribo»

17 d'abril de 2008

«La culpa y la lluz» (Trabe) ye'l títulu del poemariu col que Pablo Texón (Felechosa, Ayer, 1977) ganó nel añu 2006 el Premiu Teodoro Cuesta de Poesía. Consolidóse asina como ún de los poetes mozos más interesantes del panorama lliterariu asturianu y una de les voces más representatives de lo que yá se conoz como la tercer xeneración del Surdimientu. Texón, que ve una evolución clara nesti llibru en comparanza col so poemariu anterior, «Toles siendes», analiza nesta entrevista les llinies que sigue la obra d'él.

MIGUEL BARRERO

-«La culpa y la lluz» ye'l so segundu poemariu depués de «Toles siendes». ¿Cómo xulga usté la evolución de la so poesía ente estos dos llibros? ¿Considera que'l Teodoro Cuesta vien a evidenciar la so consolidación como poeta?

-Les diferencies ente los dos poemarios son bien grandes y, de dalguna manera, pue falase d'evolución. «La culpa y la lluz» naz d'una necesidá bastante íntima, pero eso nun quita pa que tamién hubiera en mi la intención de romper los moldes de «Toles siendes», de facer dalgo distinto. El mundu ye un ente cambiante y más tovía la percepción que tenemos d'él, conque ye natural qu'eso tenga un correlatu no qu'escribes. Sobre'l Teodoro Cuesta, diba ser una frivolidá dicir qu'un premiu pue consolidar a un poeta, a una voz. Sí ye un honor compartir nómina con escritores qu'almiro y un aliviu curiosu a les dudes que yo podía tener acerca de la recepción d'una obra tan personal.

-Personalmente, «La culpa y la lluz» abúltame un poemariu más maduru que «Toles siendes»...

-Si la madurez ye la elección, sí ye un poemariu más maduru porque, frente a la multiplicidá de caminos que plantiaba en «Toles siendes», en «La culpa y la lluz» escueyo ún, enveredo per una vía quiciabes nin siquiera entevista nel anterior llibru. La inxenuidá de sentise abiertu a toles posibilidaes combátese equí cola certeza del sufrimientu. En «Toles siendes» existe un mundu qu'arropa (familia, tierra, cultura), mientres qu'en «La culpa y la lluz» preséntome más desnudu, con menos agarraderes. Tamién más individuu. Lo colectivo yá nun ye a curar les firíes, yá nun salva.

-Esa individualidá queda clara yá nel títulu del llibru, con esa confrontación ente la «lluz» (una especie d'alegoría del bien) y «la culpa»...

-Sí. Evidentemente nesa dualidá, nesa llucha, siempre hai una individualidá que la carez o la provoca.

[...]