close
Member Login
Please log in to cast your vote for conto_do_mar.
|
close
You will be charged
 0 for this gift when you post your comment. This gift will be added to your comment for free!
 
|
||
A HISTORIA INTERACTIVA. http://escrito-a-lume.blogspot.com
Inque-danza
10/8/07
Lémbraste?
Non... caín no esquecemento...
e da miña cabeza no dou atopado máis cousa que unha lixeira resonancia húmida... unha sordera parecida a aquela que sintes cando che dan un sopapo superlativo.
Non... caín no esquecemento...
Mais a memoria emocional non esquenceu... e é por iso que ás veces póñome triste cando vexo cair unha folla dourada... é por iso que ás veces choro cando vexo o fuxir das alondras, aínda que xa non escapen como antes... ou é por iso que ás veces sinta desfacerse o ialma en anacos ó sentir a choiva tras do cristal.
Non... caín no esquencemento, pero coma se unha corda invisible tirara por min sentinme impulsado a retomar este conto do mar, para contarche que rabuqueime, para dicir que nunca debín marchar despois daquel verán limpando cristais, que nunca debín esquencer que son, nen de onde son.
Non, caín no esquecemento... pero retomo este conto para dicirvos que non perdades a ilusión, porque o mar hoxe arde no solpor... e esa chama aínda que líquida pode incendiar os nosos corazóns.
Prendámolo mar!
Cada un... que arrechegue seu "fueguito".
O meu fueguito é unha cantiga... alá no medio do mare... pasei o Mar da Marola... non teño medo ningun-e... xa pasei a mar-e toda.
Se queredes saber quen son... abride a ventana e mira.. eu son aquel descoñecido... ai que algún día vos quería.
Non... caín no esquecemento...
e da miña cabeza no dou atopado máis cousa que unha lixeira resonancia húmida... unha sordera parecida a aquela que sintes cando che dan un sopapo superlativo.
Non... caín no esquecemento...
Mais a memoria emocional non esquenceu... e é por iso que ás veces póñome triste cando vexo cair unha folla dourada... é por iso que ás veces choro cando vexo o fuxir das alondras, aínda que xa non escapen como antes... ou é por iso que ás veces sinta desfacerse o ialma en anacos ó sentir a choiva tras do cristal.
Non... caín no esquencemento, pero coma se unha corda invisible tirara por min sentinme impulsado a retomar este conto do mar, para contarche que rabuqueime, para dicir que nunca debín marchar despois daquel verán limpando cristais, que nunca debín esquencer que son, nen de onde son.
Non, caín no esquecemento... pero retomo este conto para dicirvos que non perdades a ilusión, porque o mar hoxe arde no solpor... e esa chama aínda que líquida pode incendiar os nosos corazóns.
Prendámolo mar!
Cada un... que arrechegue seu "fueguito".
O meu fueguito é unha cantiga... alá no medio do mare... pasei o Mar da Marola... non teño medo ningun-e... xa pasei a mar-e toda.
Se queredes saber quen son... abride a ventana e mira.. eu son aquel descoñecido... ai que algún día vos quería.
Friends/Favorites
Groups
conto_do_mar hasn't added any groups to their Friends/Favorites list yet. Explore groups here!
About Us
FAQ
Message Boards
Privacy Policy
Terms of Service
Community Guidelines
Press
Advertisers
Contact Us
Classifieds
Language
Language
© 2002-2009 Fotolog, Inc. Fotolog ® and Flodo™ are registered trademarks of Fotolog, Inc. All rights reserved.
Parts of this site contain the copyrighted content of members and other third parties.
Title to this content and related rights are reserved by the respective copyright owner.
Fotolog is a website of Hi-Media Publishing Network.
harmonizandose com a agua, com a ribeira, com as viagens vitais, colhendo forças baixo terra quente como o faz o Guadiana, pra reagir com força renovada, travando na terra, nos penedos, pra fazer-se forte, pra nao ficar sozinh@, pra nao ficar calad@, pra fazer-se conto