close

Member Login

Username:
Password:
Forgot your password?

LoNeLy SouL

chalaox's Recent Photos

  • 5/14/08 »

More

chalaox's photo from 5/14/08
  • 5/14/08
  • Camera: Olympus u-mini (Digital)

Inocencia, ternura y emoción: adorable infancia.

Al contrario de lo que cabía esperar, ha sido un día duro en la piscina. Llegué al gimnasio con la idea preconcebida y madurada de que, habiendo el negro cielo que había y la llovizna cayendo libremente, la gente optaría por quedarse en casa viendo una clásica película de la Metro Goldwyn Mayer. Su logo, la figura emblemática de un león rugiendo, era un reclamo sensacional...pero tal vez no tanto, después de ver como fue la tarde.
Con sólo poner un pie en el gimnasio, me informan que Jonathan (mi compañero socorrista, al que le cantamos eso de "Jonathan, no te vayas pa' lo hondo; que tu no sabes nadar!") ha estado toda la semana enfermo y que muy probablemente no vaya a venir. "El niño este me tiene negro", pienso. De hecho, eso es algo que le digo habitualmente. "No te preocupes; esto va a star tranquilo. Además tengo mis apuntes... Seguro que la tarde pasa en un santiamén.". Os podeis hacer una idea de la cara que se me ha quedado al ver llegar a gente y más gente a las instalaciones. "Es que amb el día que fa, hi ha poques opcions apart d'aquesta per cansar-los. De fet, ja veus el perfil de gent que hi ha", me ha dicho una usuaria y madre. Efectivamente, el agua parecía una guardería: allí donde mirabas había críos y más críos con su correspondientes padres y madres (usualmente, uno de cada por infante). Si hubiese podido hubiese colgado de alguna de las paredes una bandera roja: tanto niño nadando solo podía significar una cosa; PELIGRO. Los chavales son especialistas en resbalarse, golpearse, tirarse unos sobre otros, desordenar el material de la piscina, etc. Al ser tan habilidosos creando catástrofes, se requiere precisamente un socorrista despejado, atento y, sobretodo, con grandes dosis de paciencia. Está claro que ése no era yo...de acuerdo, quizá un poco sí. Me he pasado toda la tarde vigilando y velando por la seguridad y el bienestar de los pequeñines (y otros no tan pequeños) y al final ha merecido la pena.
A última hora de la tarde he conocido a Arnau, un mocoso de 5 años. Estaba haciendo un intento por leer algo sobre la litiasis renal, cuando se ha plantado justo delante mío. "Què em pots deixar unes ulleres, sisplau?...es que avui, justament...ME L'HE DEIXAT!".
Un instante después vuelvo con las gafas de natación; supuestamente (mentira piadosa) son "les ulleres més noves que tenim. Mira que xules i quin color taronja més llampant! Abans les a fet servir una nena i m'ha dit que li han anat molt bé."."Què sóc el segon que se les posa?". "No, el tercer (otra mentirijilla por mi parte). Ja em dirás si van bé, eh?!". "Home, així posades....crec que em van bastant bé. Ara dintre de l'aigua...ja no sé...eh?!".
Un momento después, oigo que le dice a su padre "un moment que li vaig a explicar."; se acerca hasta mí y me dice "Saps què? Hem fet una cursa amb el meu pare i l'he guanyat! I saps què? allá, on es "fondu"...doncs no ho es tant,...m'he tirat de "palillu" i he tocat en un moment!". (...)
"Segur que si fem una cursa et guanyo". "És clar que sí", le digo; ¿Cómo le voy a quitar la ilusión a un niño? "És que jo fa molt que no entreno a natació, eh?!.". "Ah! com que ara fas de recepcionista, no tens temps per nadar...". "No, faig de socorrista. Si algú s'ofega a la piscina, jo m'he de llançar a l'aigua i salvar-lo. També si algú es fa mal l'he de curar i..." " I si es cau el sostre..." el niño señala hacia arriba " ...tú que faries?". Piensa como un niño: "No sé. Jo crec que trucaria a un paleta perquè l'arreglés...perquè jo no en sé"." Doncs jo si que sé que faria. Primer treuria a tothom de la piscina i després...després si que trucaria a un paleta, eh?! Veus? És facil".
En ese momento, su padre lo ha llamado y le ha dicho que era hora de irse. De pronto, Arnau se me ha echado encima y me ha abrazado. Existen muchos tipos de recompensa: la económica es de las más valoradas, aunque el abrazo incondicional de un niño del que te acabas de ganar la confianza, no tiene precio. Mi cara mostraba una mezcla de sorpresa, felicidad y emoción. La ternura de los más pequeños no tiene límites: puede abarcar casi tanto como su imaginación..."Ah! Això és allò que sembla una cabaña d'"indius", que no para de sortir fum?" "Sí, però se'n diu sauna o banys turcs, Arnau".
...Y son capaces de abrir hasta el corazón más nublado.
"Un altre dia vindre'm. Fins aviat!"

Guestbook Comments (6)

ke maku.... :_ m'ha emocionat lo del nen,.. la ñoñeria que porto ;) realment hi ha sensacions que no es poden comparar amb re, està bé valorar aquestes coses i recordar-les... segur que ens fan més humans. A mi no em passen coses d'aquestes jaja.

El Calo... ho recordo... he vist milers de fotus i gairebé hi vinc, recordes?
Una abraçada sr. Chalaox, espero que tot vagi "viento en popa a toda vela!"

xxx

wooo!!! Historias así hacen que el día valga la pena!! Hay niños que pueden hacer milagros (aunq hay algún "adulto" que tb!)
Me alegro por tu día!!

Besicos!!

P.D. genial escrito eh!! casi lloro de verdad!!! :-(

*estar
*ME LES HE DEIXAT!
*Abans les HA fet servir
*Ja em diràs
*allà, on es "fondu"

iepali! aix kl dr.guerrero se li cau la babeta amb l'arnauuuu :)
wapi k avui has triumfat a lexamen!! oleeee
ns veiem dema coraçao!

mua

q way; mhe lo he leido todito (lo q hace una por no estudiar :p)
Ls peqes son muy monos (mientras no se pongan tontorrones :p)

----

Mña qiero ver un streptease, eh!

joder tiu! tanta lletra em fot pal lllegir! inga nanu a trinxaro tot!

curiosa la foto!

User chalaox is not accepting guestbook comments at this time.