Voy a comprar zapatos de niño en una tienda de zapatos de niño. Concretamente para verano, porque resulta que si no los compras como tarde en abril, luego cuesta un montón. Voy sólo. Soy el único hombre.
Entran mujeres con o sin niños. Cuando me toca a mí, no me atienden. Siguen sin atenderme. Pasa el rato. No me importa, decido esperar. Me gusta dejar que las cosas simplemente ocurran. Pasa una dependienta, le cojo la mano:
Carlkos: es posible que alguien me atienda?
Dependienta: perdona, no te había visto.
Carlkos: Ya, claro.
Dependienta: ...es que un hombre sólo, pués, …
Carlkos: Soy un hombre y sé comprar zapatos.
Lo comento a tres personas diferentes. Recibo tres comentarios-opiniones-ideas, a cual más estúpido. Tengo mucho trabajo por delante, estas cosas me hacen pensar que lo estoy haciendo bien.
Voy a cenar con mi viejo amigo E. y su hermosa esposa R. con él es con quien escuchaba discos de Aerosmith. Acaban de casarse. No hablábamos más de cinco minutos hacía diez años. Llegamos casi los primeros. Nos vamos los últimos. Sacar lo hermoso de lo terrible. Ánimos para el futuro. Escucho y me escuchan. No noto esas barreras que encuentro a diario. Me siento acompañado. R. no me conoce pero de golpe nos conocemos. Dicen palabras que iba a decir yo y digo palabras que iban a decir ellos. Es increíble lo que enseña el dolor. Empiezo a palpar que cerca de mí ocurren cosas y hay personas como yo. La humanidad debería empezar a preocuparse. Me tomé in gintonic. Le pido al camarero que la ginebra no debe tapar el primer hielo. No me gusta notar el alcohol, sólo ligeramente el olor. El tío cachondo me lo pone en copa de coñac. Le pregunto si me ha visto cara de tío duro. Sonríe por primera vez en toda la noche. Otro objetivo cumplido. Amor y amistad.
A vece me escapo y tomo un suizo (chocolate con nata) por aquellas chocolaterías de la calle Petritxol, granjas Viader. El chocolate pide silla, mesa y conversación. Melindros, ensaimada, tarta de queso, o de manzana. Poner el azúcar con cuidado que no se caiga. Que llegue al chocolate. Mover con mucha dulzura para que no se junten. Hacerlo durar hasta que casi se enfríe. Coger la taza con las dos manos. Se me empañan las gafas. ¿Alguien se apunta? Pago yo.
Sin embargo entre semana tomo café. A mediodía ya empiezo a pedirlo descafeinado, porque si no, no me subo por las paredes a media noche.
Hablando de noches. La madrugada del sábado urgencias pediátricas. Otitis. La madrugada del domingo friere alta. Todo muy leve. Ni siquiera antibiótico. Me acuesto tres días seguidos más tarde de las dos. Hacía ya tiempo que no salía tanto.
Bueno. Si habéis llegado a leer hasta aquí seguro que podéis llegar al primer medio minuto. Me pone como una moto http://www.youtube.com/watch?v=dd6e4qVJQk0
Fotografía Això puntxa? Esta madrugada
TYSM
.
lupitariofrio said on 4/28/08 5:33 PM …
Llegué!!! pero se me juntan las letras... hora de ir a dormir, supongo.
La foto me ha recordado cuando me abrí la cabeza al caer de un ciruelo (100% real) y me tuvieron que poner la antitetánica. Qué traumón. Yo tendría unos 7 años.
spygamer said on 4/28/08 6:03 PM …
madre mia, luego hablan de sexismo XDDD
ains, el chocolate, que hambre mas espesa me has dao!! nos vemos nen que es tarde ;D
PS; el 08-05-2008 a las 15:30 para mi pasará a la historia, you know
kaleidoscopik said on 4/28/08 6:08 PM …
Yo no he llegado. El Metal no me pone. Creo que tendrías que dejarte el cabello largo y ponerte chupas más agresivas. Hay algo que no me cuadra en tu forma de vestir jajaja.
Y en Suiza no saben lo que es un suizo, casi como los rusos, que se descojonan cuando ven una ensaladilla aquí!
Saludos hombre
20tantos said on 4/28/08 8:58 PM …
wena historia-
foix said on 4/29/08 2:47 AM …
He arribat fins al final i he sobreviscut.
Veig que hem compartit escenari aquest cap de setmana, les urgències pediàtriques han estat molt concorregudes.
Saps diferenciar entre una abarca,un topolino i una manoletina????
Petunets.
qimb said on 4/29/08 3:42 AM …
Jo malgrat que no em desagrada el Metal, no he pogut acabar, potser perque no em posa el heavy de bon matí al despatx...
Jo vaig a les sabateries amb la dona i mentre algú subjecta al Pere l'altre es fa veure devant de la dependenta per veure si te talles de la sabata que has vist a l'aparador...
celebro que tinguis feina per temps... deus ser dels pocs.
Jo tinc feina però els clients l'aturen per por.
forjadora said on 4/29/08 7:05 AM …
En las chocolaterias de la calle Petritxol mi madre y yo solíamos merendar cuando visitábamos el centro, nos sonreíamos cómplices por encima de la nata, relamiéndonos anticipadamente.
A Bruno el martes pasado lo recogimos de la guardería con 38,5 de fiebre, durante la tarde llegó hasta 39,3º, sin que los antitérmicos le hicieron efecto durante mucho rato.
A las 20.30 h. viendo que la cosa no mejora visita al CAP de Esparraguera, visita con Médico general sin demasiada idea de niños (tal y como confiesa), oídos, garganta y pecho bien, si acaso el tacto de la barriga no lo encuentra normal, un poco dura tal vez.
- ¿Tenéis mutua?-
- Si -
- Pues si fuera hijo mio lo llevaba al hospital, claro que si tuvierais que ir al de Martorell mejor lo dejabais para mañana y haber que tal pasa la noche -
Alberto y yo solo cruzamos una mirada, esta claro: arranca el coche que nos vamos pitando.
Visita a Tecknon, no hay foco visible de la fiebre, barriga estupendamente normal, la pediatra nos mira con pena por el viaje de 50 Km en balde, el alivio lo compensa.
Dos días más de fiebre sin motivo aparente y con un humor de perros hasta el sábado noche, el domingo se levantó fresco como una lechuga, con su talante habitual y yo diría que unos 2 cm más alto.
Fin de la historia.
cmerlo said on 4/29/08 5:29 PM …
PERO QUE ZAPATOS COMPRASTE AL FINAL??????
thesoundofmusic5 said on 5/1/08 6:44 PM …
La vida nos guarda pequeñas o grandes sorpresas. A veces las cosas más sencillas, como comprar zapatos, las hacen complicadas y, a veces cosas complicadas como compartir pensamientos con nuevos amigos se vuelven sencillas. Conectar con la gente siempre es una experiencia maravillosa que no todo el mundo sabe apreciar, pero bueno, nosotros tampoco somos todo el mundo, ni millor ni pitjor, diferents, aunque mi ego me dice que somos mejores (hay que trabajar mucho el ego). Como comprenderás, a lo del chocolate no puedo apuntarme, todavía.
I miss you cousin, but I'm happy in the green land, sometimes sad but happy.
AMOR, con todas las letras
D.
boni1 said on 4/28/08 5:27 PM …
he llegado hasta ahí!
vaya fin de semana más completito!
por fin llega el lunes y mañana martes!
que lo tengas feliz!