Cuando murió su madre, yo me fui a su casa quince días. Teníamos creo que dieciséis años y consumíamos compulsivamente discos de Aerosmith. Nos emocionaba pensar lo alucinante que sería en el ascensor con nuestras futuras novias a las que todavía no conocíamos, claro. Un día me llamó para decirme que “la tía más buena del mundo” le había pedido un cigarro pero que como no tenían fuego, le invitó a “subir” a ver si encontraban un mechero. Resultó ser un hombre. Suerte que se dio cuenta a tiempo.
Aquel grupo de seis niños.
Crecimos juntos. Estudiantes brillantes, excepto yo. Tenían mucho éxito con las chicas. Sus ligues se contaban por docenas. Yo acerté una sola vez, pero acerté de pleno. Después me distancié. Primero poco a poco, luego por completo. A penas los veía una vez al año y luego menos. Yo me dediqué trece años a cuidarla, a mimarla, a protegerla, todos los días, todas las noches, todas las horas, sin descanso, siempre alerta. En una palabra a amar. Cinco mil noches. Toda una vida.
Discuto con mi madre, con mi suegra, con mi mejor cliente, con los idiotas del taller del coche, con mi padre, de nuevo con mi madre. Después de esto seguro que con un par de personas más. Pero empieza ya a sudarme la p*, eso de no discutir. Siempre conciliador, buscando un acuerdo para todos beneficioso, transmitiendo tranquilidad y paz. Buena parte de mí murió también aquella mañana, ya no soy y nunca seré el mismo. Por eso ahora la gente se sorprende. Mi familia es de tres miembros, no de ocho. Lucho por ellos y luego por mí. Peti qui peti. Harto ya de estar harto ya me cansé, como dice mi buen amigo J. Intento convivir lo mejor que puedo en esta casa que se me hace tan extraña.
Descubro un nuevo mundo completamente nuevo para mí. Vuelvo a aterrizar y confieso que me da bastante pereza. La vida, el mundo, incluso la ciudad ha cambiado mucho. La gente piensa cosas extrañas y valora otras cosas que no puedo concebir no solo que no sean importantes, sino a penas que existan. Veo las cosas tan y tan fáciles. Es todo tan sencillo. La vida podría llegar a ser maravillosa. Me esfuerzo mucho muchísimo en comunicarme. Salgo por la noche a barrios que están de moda con modernillos con gafas de pasta y resulta que yo ya salía por allí hace mucho cuando era oscuros y peligrosos, joder ya no me acordaba.
Compro y mando rosas y libros infantiles.
Alguien me llama el domingo. Mi otro amigo J. acaba de perder a su único hijo de dieciocho años. Atravieso sólo la montaña de noche para ir a verlo. Su mirada me acompaña tres noches seguidas. ¡ La madre de Dios ! No tiene ni idea de lo que le espera. Fue tan, tan y tan dramático. Nunca más habrá buenas noticias para ellos.
Ahora entre los seis, juntamos cinco niños y dos más que vendrán ante de que termine el año. Durante estos años ellos han conocido a cientos de personas y viajado por todo el mundo. Me invitaron al bautizo de la pequeña Laia. Cuántos éramos de la misma quinta, pues los seis. Fue algo precioso. Vinieron a verme durante el dolor. Y me invitan a merendola con niños.
Tortilla de patatas, bocadillos, croquetas, de todo esto Gonzalo no probó bocado. Ganchitos, patatas fritas, chocolatinas, de eso se puso las botas. Por un día no dije nada. Con ellos hablo abiertamente de todo lo que me pregunta con una curiosidad sanísima. Me escuchan con atención les abro los ojos. Les explico como entiendo yo las cosas, les muestro el lado fácil. Sigo sin responder a pregunta a la que nunca respondo.
Hago muchas preguntas y espero respuestas rápidamente.
He estado unas dos semanas como si acabara de salir del anestesista. Parece que todo vuelve a funcionar otra vez.
Nos vemos pronto. Seremos un montón. Lo pasaremos tan bien¡¡¡¡¡¡
¿ a qué piso vas ?
http://www.youtube.com/watch?v=BrwYb8WOkb0
Fotografía : Acero de colores
TYSM
.
tribecca said on 4/24/08 11:30 AM …
yaa solo me queda abrazar
kaleidoscopik said on 4/24/08 1:03 PM …
Parecen redondos de diámetro 100 si no hay referencia de dedos al lado.
Siempre me han alucinado eso huesos del hormigón...
http://drivingyou.deviantart.com/art/The-Concrete-Reinforcement-44149945
Abrazos!
qimb said on 4/24/08 1:28 PM …
Acabo de repasar hierros en una planta y me encuentro con tu foto..aaaaaagg!!
Y encima ha ido a ver la de Kali.... Más Aaaag!!!
Nos veremos el dia 4/5 en p. de l'oreneta. Que nadie se deje la cámara.
nanuk_getafe said on 4/24/08 2:09 PM …
la foto algo nuevo para mi!!!! pero el texto... tiene tanto.... leerlo una vez es insuficiente...
besos!!!
sensenom said on 4/24/08 2:57 PM …
Aquest text em recorda a algún dels meus. Vomitades emocionals. M'agrada.
Bufff...no et pots ni imaginar quin dia he tingut. I demà a les 5 ja sortiré de casa cap al airport. M'esperen uns dies... Però no em queixo. M'agrada la meva nova vida.
Petons!
spygamer said on 4/24/08 5:15 PM …
la familia la formas tú eligiendo, no los demás, ¿consanguineidad? no, amor ;)
Un abrazaco primo, y ánimo.
PS; Yo soy de estética gafapasta modernillo, pero con toques grunges, eso me hace malo? XDDDDD ;)
corferit said on 4/24/08 6:16 PM …
Fa temps que vaig deixar de pensar en quina tribu estic ... de fet no tinc amics melenuts. Uns perquè estan calvs i altres perque pinten canes i llavors ... millor curtes.
Magnífic que vegis les coses senzilles. Segurament és un simptoma de maduresa.
Jo de vegades les veig complicades, segurament és que estic tornant enrera.
I sí, sempre és aconsellable prestar atenció al dia a dia.
Una abraçada Carles
F.
crispividori said on 4/25/08 3:31 AM …
re: Del Raval salimos a la Ronda Sant Pau... y luego de ahí hasta el Floridablanca, pero alargamos mucho el camino. Siempre me pasa lo mismo en el Raval, ja!
Cuánto se aprende mientras se vive, eh? Es una pena que sea el sufrimiento, y no las alegrías, lo que nos haga más sabios.
Un abrazo y espero que se diviertan.
Cris*
meryl_street said on 4/25/08 5:54 AM …
Mucha gracias por tu felicitación, Carl :) Y sobre el tema de la muerte, aunque 'vade retro', quizás debiéramos familiarizarnos más con ella y perderle ese miedo ancestral.. Aunque respeto sí que da :( Ale, pa arriba con el día!
foix said on 4/25/08 6:44 AM …
Ens ho passarem de conya, estic segura.
Petunets
karrye said on 4/25/08 10:13 AM …
Ayer te leí del tirón. Mucha melancolía. Espero que todo vaya bien.
No nos hemos visto con la L, jejeje.
Hoy unas cadenas oxidadas en el mío VS aceros de colores en el tuyo. Me gusta la combinación. Los colores siempre anulan la oscuridad, esa ausencia de luz.
Un abrazo! :)
boni1 said on 4/25/08 4:05 PM …
tu texto me confunde en algunos momentos, pero imagino que lo mejor es no repasar y plasmar las ideas, los sentimientos como salen...
siento lo de tu amigo J, no quiero ni pensar cómo lo estarán pasando.
espero que estés bien con tu familia de tres!
un abrazo*
mmalex said on 4/26/08 4:50 AM …
hola!
si t'agraden els animals....
al meu flog en surten uns quants de dues i quatre potes!!!
http://www.fotolog.com/mmalex/32222599
http://www.fotolog.com/mmalex/45071232
http://www.fotolog.com/mmalex/44839106
fuá! sembla ferro d rea de 18mm d'encofrador.....
karrye said on 4/26/08 7:17 AM …
Hola Carlos! De qué se trata la propuesta? :)
Lo que pasa es que el día 4 tengo una comunión... :( No te lo pierdas...
crispividori said on 4/26/08 7:36 AM …
Mail recibido! En breve va respuesta.
¿Cómo es eso de que no me podías contactar? Nunca recibí nada tuyo...
Un besito,
Cris*
karrye said on 4/26/08 7:42 AM …
Ok rebut! :)
Però és el que et deia, impossible perquè és la comunió de la meva cosineta... :(
Si en feu una altra, ja miraria de venir :)
Molt bon cap de setmana!
geptris said on 4/26/08 9:02 AM …
re. ME HA ENCANTADO LA VERSION QUE ME HAS OFRECIDO CON ESTE ABANICO DE VOCES...
PER CERT, AEROSMITH LOS ESTOY DESCUBRIENDO DESDE HACE RELATIVAMENTE POCO...Y ME ENCANTAN DENTRO DE SU LINEA, SONIDO, TREMPERA, VOZ Y VOCES Y ESTETICA SEXY, CLARO LOS TIOS ESTAN BUENOS Y LO SABEN...
BON FINDE...
forjadora said on 4/28/08 1:00 PM …
Muchas veces me pasa que cuando acabo de leer tus actualizaciones me doy cuenta que lo he hecho sin respirar, con lo que acabo con cierta sensación de ahogo, luego solo tengo que respirar.
Espero de todo corazón que te resulte terapeutico estas vomitadas emocionales, como acertadamente las llama sensenom, y que sirva de algo el afecto que recibes en los mensajes.
Por último comentarte que hace dos años tuve que ejecutar un proyecto con varilla corrugada y desde entonces la detesto profundamente, solo la hago servir como alma en algunas piezas que me interesan que pesen.
http://www.fotolog.com/all_photos.html?user=forjadora&year=2007&month=08&day=13&view=day
Que ganas tengo de conocer a tus hijos!!!!!!!!!!!!!!!!!!
sensenom said on 4/24/08 11:21 AM …
he vist la trucada, però estava a una reunió!
demà marxo de viatge de feina molt molt aviat al matí... si vols prova avui per alla les 20.30!
apa, ens diem coses!