Avatar ane_vito

Ilusioa...bizitzeko beharrezkoa!

Nora joan dira ilusio zaharrak?
Bizitzan bide bat hartzen dugunarekin batera beste bide edota bizimodu batzuk uzten ditugu alde batera eta betiko. Oro har, erabaki hori heldutasunaren ildotik ulertzen da: pertsona batek inozentzia galdu eta ametsak amets direla konprenituko luke, eta aurrera egin ahal izateko errealitatearen argi arrunt baina seguruak hartu behar direla aintzat, eta ez ilusioaren argi eder baina, ai! engainatzaileak. "Zer gertatu zitzaion ura edatera espejismora joan zen txoriari?", galdetzen zaio pertsona gazteari. "Bada egarriak hil zela", erantzuten eta erakusten zaio.

Arazoa ez da ordea goizetik gauera erabakitzen, nahiz eta bide kontuak, metaforak berarekin duen gezur horrekin, halaxe pentsarazi. Aitzitik, egunero erabakitzen dugu zerbait uztea eta beste zerbait onartzea, eta urtebete soil bat igaro eta atzera begiratzen dugunean bizimoduz aldatu egin garela iruditzen zaigu. Aldaketak gero eta ttikiagoak direla, hori bai, eta, noski, ezin dela konparatu 10 urtetik 15era gugan eta gure jokaeretan antzeman genuena, 45 urtetik 50ra antzeman dezakegunarekin. Zeren, jakina, kasu gehientsuenetan behintzat, 50 urteko pertsonari ilusio gutxi gelditzen zaizkio errealitate pusketen aldera eman ahal izateko, eta bere bizimoduari buruzko irudipen subjetiboa gertuago egoten da karriletik doan trenaren iruditik, airean libre dabilen txoriarenetik baino. Normalean, jende adintsua bizimodu jakin batean errotuta egoten da, edo bestela -lagun batek umore beltzez esaten zuenez- bizimodu batean datza.

Has gaitezen orain galdezka: Nora joaten ote dira ilusioak, ilusio zaharrak, bizitzak desegindakoak? Erraustu egiten dira erabat ala errainu edo fantasma bezala diraute gugan? Baliorik gabeko xinplekeriak ziren, eta zuzen jokatu genuen beraz haiek guztiak baztertzearekin, ala zapuzturik gelditutako bizimodu argitsuago baten ernamuinak?

Ez, ilusio zaharrak ez dira erabat erraustu eta galtzen, eta handik edo hemendik azaldu egiten dira. Eta azaltzen direnean, azaltzen zaizkigunean, susmo batek hotzikara bat sortzen digu bizkarrean, agian huraxe zela, utzitakoa, benetan maite genuen bizimodua...






On September 23 2009 1 Views



Avatar tazurize

Tazurize On 30/09/2009

Sí.. siguen las nubes y con ellas esos extraños recuerdos que acompañan a la débil lluvia que intenta caer dignamente sobre los cristales de los coches y los abrigos de piel y paraguas floreados de algunas ancianas que visitan el mercadillo de su juventud. La lluvia es ligeramente débil y acabará desapareciendo, pero la anaranjada luna de ayer no podrá salir de mi cabeza; porque desde el primer momento supe que guardaba un as en la manga y a lo largo de la cena aparecería con sus canciones y sus historias para hacerme ver cosas que parecían olvidadas, para abrirme los ojos, para hacerme revivir tiempos mejores, para hacerme sonreír y sin que ella lo sepa (es un secreto) para no dejar de pensarlo en toda la noche y para que me salten algunas lágrimas de esas... ¿Como se dice? Ah, sí.. de añoranza, de echar de menos a alguien. A ese alguien que sabía como hacerme feliz, como hacer mejor la cosas, como sorprenderme...


Hecho mucho de menos a ese alguien.

porque siempre te echo de menos....



mila esker...!




ane_vito

Favorite ane_vito

female - 03/07
121 Photos
Eibar, Chikwawa, Malawi





Tag - Chica
Loading ...