Xerando Endorfinas

isso, isso, a banalizar, que já está bem de querer amanhar o mundo em conversas de bar!
e o da celulite da johansson, pois normaaal, co pedazo pandeiro que se jasta! todo como la vida misma, vamos!

I love Scarlett, with or without celulite, a min pouco me cambia a cousa.I love Scarlett O'Hara even more, esa sí que era unha muller e unha beleza, e unha personalidá...

personalidá é o que importa...

Nota de lhó: agora mermiño viña coa Súa e cunha miniyupa (minisaia) comodiosmanda pola rúa e dixéronme uns, asquerosismos... "quen me dera ser can"... i lhó le repliqué... "paréceme a min que xa o es"... hai moito can por aí... muito!

mepareseami!

a o´hara, aí falache, sim senhor! ailobejer tooo!!! juapa!

COMO QUE A O´HARA!!!. Os homes sodes ben rariños ehhhh. Mira que vos gusta cada unha... A O´Hara era unha inaguantable de carallo, unha pija ridícula daquela época que, por riba, se enamora dun dady impresentable.

Hai que ver oh. Coa de mulleres que había: ahí estaban a Mae West ou a Bette, ou a Marlene, ou, incluso a Marilyn... Pero a Scarlett O´Hara... Joer, si era coma a Paris Hilton de Tara.

Claroooo, xa entendo, todo o mundo coñece a peli, pero... ¿cantos poden decir que a remataron de ver?, jejeje.

Non volo reprocho...

Beixiños meus

tes razom, era inaguanteibol, mais levava vistidos tam priciosos coma a súa cara e os seus olhos! e o que daría eu por um vestido desses, diormío, co seu corsé e as tetas subidas até a garganta!
ah! e eu mirim a peli enteira, e nom umha nem dúas vezes, beibi! losepas! :p