Cada día asómbrome máis de como cambian as cousas. E con “cousas” pretendo englobar todo o que me rodea e a miña maneira de pensar, reaccionar, xuzgar, divertirme…
Si miro varios anos atrais, vexo que hai tanto que falta como tanto que sobra. Quero decir, que me parece increíble que puidese vivir sin determinadas cousas que hoxe considero imprescindibles e máis grave aínda, como podía non vivir sin moitas das que ahora me parecen innecesarias para a miña vida ou máis que nada, sobrevaloradas naquel entonces.
Cantas personas deixei no camiño, nunca de todo na cuneta, pero si no seu lugar, que non era o mismo para ambos.
Cantos planes a medias, frustrados, dos que casi nin me acordo e polos que hoxe estou onde estou, sitio no que na actualidade me encontro coma en ningún outro dos que xa visitei.
Sorpréndeme ver como podemos crer estar tan seguros de algo e tempo despois, non reconocernos nese pensamiento no máis absoluto dos en absoluto. E eso que de momento a miña vida aínda foi corta, que máis sorpresas deste tipo me levarei, supoño. Probablemente, moitas das cousas que precisamente ahora creo seguras, nun futuro tirarei por terra con outros novos puntos de vista e outras experiencias.
Outras cousas simplemente se van consolidando. Sempre estuveron ahí, pero había que regalas con días, con probas, con bos argumentos; hasta que medraron, me gustaron e as puxen en funcionamento. E fixénronme máis forte, máis segura de min misma porque teño recursos e non unhos calquera, sinón comprobados e patentados, cunha boa ®.
Algún destes neo-procederes meus, noutra época seríanme totalmente extraños, incluso os criticaría e reprobaría.
Pero as cousas cambian, insisto, e hai que saber adaptarse para que non te leve o vendaval de intereses ajenos, conflictos internos e confusiós varias. Cabe nutrirse ben do xa vivido para que o que nos queda, o vivamos mellor. Porque a todo esto, tempus fugit... Así que máis vale non atascarse en nada e evolucionar, que nunca choveu que non escampara.
martinmd said on 7/4/08 2:07 PM …
Me sirve, me sirve! Para una vez q leo toda la parrafada... Besos. :)
Vaia perrera! Jaja
marieklud said on 7/4/08 7:15 PM …
"...como podemos crer estar tan seguros de algo e tempo despois, non reconocernos nese pensamiento no máis absoluto" "Así que máis vale non atascarse en nada e evolucionar, que nunca choveu que non escampara." cuánta razón tienes.... el ser humano es capaz de todo esto, y más.
muaaaaaaaaaaaaa*
home_do_castro said on 7/5/08 10:57 AM …
dios mio... canta de ler nun sábadod e resaca no traballo... mirareino con máis calma o Luns, palabra
repoludagaiteira said on 7/6/08 9:01 AM …
Encántame o remate. Certamente nunca choveu que non escampara. Un dos meus ditos favoritos.
Nótaseche na parrafada que tes o cumpreanos á volta da esquina, prima ;-)
echeosabado said on 7/4/08 10:33 AM …
Nunca melhor dito.
*ophe